NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Na pewno nie chcesz? Będzie super!
One nie chcą.
- One? - Tak to racjonalizuje.
To nie on nimi porusza.
Rzeczy po prostu latają same z siebie.
Chcesz gorącej czekolady?
Chcesz mi powiedzieć,
że Kylo Ren nie chce zestrzelić Luke’a tu i teraz?
Gdybym był na jego miejscu,
czekałbym cierpliwie,
aż X-wing straci możliwość lotu w nadprzestrzeń
i kiedy Luke wyleciałby na patrol,
wyskoczyłbym, zmuszając go do walki.
Luke ma kłopoty!
Pomocy!
Mam ogon!
Nie mogę go zgubić, pomocy!
Rebelianci, gdzie jesteście?
A niech to! Teraz musicie zginąć!
Do boju! Luke, atakuj!
Żarty sobie robisz?
Parę dni temu zaczął to robić?
Super sprawa.
Dobra, już spokojnie.
Spaprałem to.
Stary!
- To było niewiarygodne! - Ale się rozbiły.
Superbohaterowie ciągle rozbijają rzeczy.
To się zdarza
Ryzyko zawodowe.
Nazywam się Umysłoruszacz, bo...
Ruszasz rzeczy umysłem.
Umysłoruszacz, mądrze. Chyba jeszcze nie jest zajęty.
Możemy trochę zwolnić z tymi całymi superbohaterami?
Przez moce prawie potrąciło go auto.
Musimy się zastanowić,
jak to kontrolować, zanim założymy mu pelerynę.
Peleryny to rzadkość.
Nie o tym mówisz.
Chodzi o to,
że to nie jego wina.
Potrzeba mu długich lat szkolenia
z poważnym mentorem.
Chcę, żeby Pat nim był.
Naprawdę?
Popłaczę się.
Tak, to musi być Pat.
Zna się na superbohaterach, komiksach i fantastyce naukowej...
I na prawdziwej nauce.
Nie o taką pomoc prosiłam.
Wiem, słyszałem cię jasno i wyraźnie,
ale każdy bohater potrzebuje drużyny.
Superdrużyny!
Pozwól mi być częścią twojej.
Nigdy w żadnej nie byłem.
No dobra.
- Tak jest! - Piątka!
Superdrużyna!
NUMER 103: STRAŻNIK CZASU
Wszystko gra?
Lepiej się czujesz?
- Cieszę się, że Pat wie. - Ja też.
Idź już spać, kochanie.
Jutro opanujemy to superbohaterstwo.
Dobrze.
Poczekaj!
A przytulas?
No tak.
Kiedy wrócę do szkoły?
Kiedy będziemy pewni,
że nikomu nic się nie stanie.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Ja się tym zajmę, ty sobie usiądź.
Zrelaksuj się.
Wszystko gra?
Już dobrze.
Nic mu nie jest.
Jest dobrze.
Wszystko gra.
- Przepraszam. - Nie żartuj nawet.
Ja się trzęsę na myśl o tym samochodzie.
Radziłaś sobie z tym całkiem sama?
Tak sobie myślałem, że mogę go wziąć do BIONY.
Mógłby się wyżyć w symulatorze burzy,
dowiedziałbym się, co potrafi.
Nie. Będzie w domu, dopóki się nie uspokoi.
- Nie wiem, co to jest. - Jasne.
Jakby znowu uczył się chodzić,
ale teraz się nie potyka, teraz miażdży samochody wzrokiem.
Naprawdę?
- Nie. - No tak.
Rozumiem.
Cóż...
Mieszkanie jest świetnie zabezpieczone przed mocami.
Żeby nie zrobił sobie krzywdy.
- Albo wylądował na YouTubie. - Fakt.
Nie chcemy tu czarnych helikopterów.
- To tylko żart. - Nieprawda.
Jak sądzisz,
jak długo dasz radę go tu ukrywać?
Już ominął dwa dni szkoły, ja muszę wrócić do pracy.
On chce tylko być normalny i bawić się z resztą dzieci.
Potrzebuje...
Potrzebuje kontroli.
Może... Posłuchaj mnie.
Może gdyby miał jakiś przedmiot,
który pozwoliłby mu skupić swoje moce.
Zielona Latarnia ma swój pierścień.
Thor ma młot, a Cyklop ma okulary.
Te rzeczy nie istnieją.
Nie muszą.
Potrzebujemy czegoś, co pomoże mu się skupić.
Wtedy podświadomość zrobi robotę za niego.
Ma chodzić po mieście z wielkim młotem?
Niekoniecznie.
Wystarczy magiczne piórko. Nieważne, co to jest, Dion musi tylko...
w to wierzyć.
Masz coś takiego?
MARK: RZECZY BIUROWE
Nic się nie stało.
Chodź, pokażę ci coś.
Mam kłopoty?
Nie.
Mam tu coś, co ci się spodoba.
- To zegarek taty. - To prawda.
Chcesz go potrzymać?
Ciężki.
To kawał poważnego sprzętu.
Wiesz, czemu tatuś brał go na wyprawy?
To wyjątkowy zegarek.
Jak to?
Został stworzony,
żeby osoba, która go nosi,
była spokojna.
Kiedy tata był pośrodku ogromnej burzy...
ten zegarek pozwalał mu się uspokoić i skupić.
To czemu go nie uratował?
Cóż, akurat tamtego dnia
nie miał go na ręce.
Zepsuła się jedna ze wskazówek i był w naprawie.
Ochroniłby go.
Teraz ochroni ciebie.
Przymierzysz?
Proszę bardzo.
Tak jest.
Od razu lepiej kontroluję moje moce.
- Naprawdę? - Tak.
Wspaniale.
Mogę iść do szkoły?
Najpierw musisz zmierzyć się z wyzwaniem ostatecznym.
SŁODKI KĄCIK
Uda ci się.
Musisz być silniejszy od Twixa. Po prostu się skup.
Co jest ważniejsze?
Twix czy powrót do szkoły?
Udało ci się.
Wszystko gra?
- Chyba tak. - Masz ochotę na coś jeszcze?
Nie taką, jak na Twixa.
Dobrze ci idzie, teraz spróbujemy...
wyjść.
- Kontrolujesz to? - Tak jest.
Jeśli tylko coś się stanie,
masz do mnie zadzwonić.
Wszystko gra, naprawdę.
Musisz każdą rzecz przemyśleć.
Musisz się kontrolować.
Mamo.
Nikt nie pokona magicznego zegarka.
Pomóc pani?
Herman Beavers.
Nicole Warren, mój syn jest w tej klasie.
Pani jest nowa.
Tak, przeprowadziliśmy się i...
I jeszcze nie ufa pani szkole w pełni.
Nie jest pani pierwszym takim rodzicem.
Cóż, to nasze pierwsze tygodnie.
Chciałam, żeby zmiana była dla Diona bezproblemowa.
Chętnie w tym pomogę.
W starej szkole byłam wolontariuszką, żeby częściej go widywać.
Może pani zostać wolontariuszką tutaj.
Od dzisiaj?
Musielibyśmy zająć się papierami...
Do dzieła.
Teraz? Dobrze.
Jak myślicie, co się teraz dzieje?
Wypadają panu włosy.
To zabawne, ale nie.
Wytwarza się elektryczność.
I mogę jej użyć do czegoś takiego.
Super.
Prawda?
Przez następnych parę miesięcy
będziecie pracowali nad projektami.
Jak skończycie,
pokażecie je na festynie.
Tak możecie dostać się do programu dla uzdolnionych.
Więcej się uczyć?
Więcej się bawić.
Jeździ się wtedy na konferencje
i bierze udział w zawodach z robotyki.
Mój tata wygrał te zawody w ósmej klasie.
Interesuje cię robotyka?
To super. Kogoś jeszcze?
- Mnie też. - Świetnie.
I mnie.
Jonathan? Nie?
Przydasz nam się.
Dobra, wiecie co?
Spójrzcie na to.
Tysiąc lat temu ludzie myśleli,
że ta czerwona kropka na niebie to bóg wojny.
Nazwali go Mars.
Naukowcy pokazali nam, że to planeta.
Potem wysłali tam sterowanego radiem robota.
- Ale super. - Jeszcze później
wysłali drugiego i teraz
Marsa zamieszkują tylko one.
Tylko roboty.
Nie wiem jak wy, ale ja chcę tam wpaść, zanim roboty coś wymyślą.
Mam rację?
Tak.
Znajdźcie coś,
czego będziecie chcieli się uczyć.
Choćby pokonania kosmicznych robotów.
Sami wymyślicie projekty.
Znajdźcie problem i rozwiążcie go...
Nauką!
Nauką.
Teraz praca w grupach.
- Panie Fry? - Tak?
Nie było mnie wczoraj.
- Co ty robisz? - Wybrałam cię, jak cię nie było.
- Co to? - Zegarek mojego taty.
Mój ma kalkulator,
ale ten jest dużo fajniejszy.
Co robią te wskazówki?
Coś naukowego.
Użyjemy ich?
Są tylko dla mnie.
- Dion, lubisz magię, prawda? - Tak.
- Pokażę ci sztuczkę. - Nie znasz żadnych.
Nauczyłem się jednej ostatnio. Daj mi swój zegarek.
- Nie. - No już, tchórzu, daj mi zegarek.
Tylko na niego uważaj.
Abrakadabra.
Alakazam. Teraz zegarek...
Zniknie z moich rąk.
- Dobra, oddawaj. - Nie.
Zniknął.
To nie jest śmieszne.
To zegarek mojego taty. Potrzebuję go.
Oddawaj.
Oddawaj!
Bójka!
Co się dzieje?
- Co zrobiłeś? - Ukradł mi zegarek.
Moje ramię.
- To twój zegarek? - Taty.
Zrobił ci krzywdę?
Tak.
Boli.
Młody człowieku,
nie wiem, skąd jesteś,
ale tutaj nie tolerujemy przemocy.
Idziemy.
- Nie dotknąłem go. - Chodźmy już.
- Nie dotknąłem go. - Chodź.
To niesprawiedliwe.
Wziął mój zegarek i nie chciał go oddać.
Co tu się dzieje?
- Znam panią? - To mój syn.
Pani syn wszczął bójkę.
Wcale nie. On ukradł mi zegarek!
On ma jego zegarek.
A on uderzył innego ucznia.
Dion, uderzyłeś go? Nawet nie próbuj kłamać.
Wcale nie.
Ten chłopiec wziął zegarek mojemu synowi, więc czemu to Dion ma dostać karę?
Bo mu nie wierzę.
Zawieszenie da mu czas na przemyślenia.
Nie może go pan zawiesić.
Ależ mogę.
Przepraszam, ale to dobry chłopak.
Jest tu nowy.
Nie możemy tego jakoś rozwiązać?
- Pomoże pan? - O co chodzi?
Dion mówi, że nic nie zrobił,
ten chłopak ukradł mu zegarek, ale pana kolega nie chce w to wierzyć.
Kontroluję sytuację.
Jonathan, wziąłeś jego zegarek?
Do sztuczki.
- I nie oddałeś! - To był żart.
I Dion cię uderzył?
Coś mnie uderzyło, ale...
Ja...
Pytanie brzmi, czy to Dion cię uderzył.
Nie wiem.
Tm razem chyba wystarczy mediacja.
Kto by pomyślał.
Możecie gadać, ile chcecie,
ale on ma zostać godzinę po lekcjach.
- Tylko on? - Następnym razem zawieszenie.
Proszę mnie posłuchać.
- Nie zrobił tego. - Wiem.
Nie pomagasz.
GABINET DYREKTORA
Co to...
Dziękuję.
Jasne.
- Mogę porozmawiać z Dionem? - Tak.
Zrobiłeś mu coś?
Nie wiem.
Wziął mi zegarek, byłem zły
i to się stało nagle.
Popatrz na mnie.
Nie możesz nikomu robić krzywdy.
Dobrze?
Zwłaszcza mocami.
Czemu pan Campbell mi nie wierzył?
- Myśli, że jesteś niegrzeczny. - Ale czemu?
- On... - Dion.
Porozmawiasz z Jonathanem.
Wszystko gra?
Pracowałam 26 godzin bez przerwy.
Kat.
- Wszystko gra? - Nie.
Nie do końca.
Co się stało?
Przed chwilą nauczyciel prawie zawiesił Diona.
Co? Czemu?
Mówił, że Dion wszczął bójkę
z jednym skejtem.
Założył, że to wina Diona?
O Boże, nie wiem, czemu posłałaś go do tej szkoły.
Możesz tak nie mówić?
Przepraszam.
Rozmawiałaś z nim już o tym?
Jeszcze nie.
Ale porozmawiasz, prawda? Musi wiedzieć.
Jest taki młody, nie chcę, żeby...
Sama nie wiem.
Brzmisz jak mama.
Nawet się nie waż.
Znowu powtórka z Dillard.
Wtedy byłyśmy w liceum.
Musi wiedzieć, z czym się mierzy.
Myślisz, że go bronisz? Nie, rzucasz go wilkom.
Ma siedem lat.
Jest w nowej szkole,
nie ma przyjaciół i stracił ojca.
Mam mu jeszcze tłumaczyć, że świat będzie ciągle go gnoił?
Tak.
Coś jeszcze?
Przepraszam za zegarek.
Przepraszam, że coś ci się stało. Nie pamiętam tego.
Przemyślisz to po szkole.
W kozie.
Obaj jesteście dobrymi chłopakami.
Musicie myśleć, zanim coś zrobicie.
Musicie nauczyć się rozmawiać.
Postawcie się na miejscu drugiej osoby, a raczej nie wdacie się w bójkę.
Dobrze?
Tak.
Idźcie na lekcje.
Czemu jesteś na mnie zły?
- Czemu się ciągle chwalisz? - Co?
Twój tata buduje roboty i wygrywa zawody.
Wygrywał.
Po prostu się zamknij.
Też możesz mówić o swoim.
Zostaw mnie w spokoju.
Momencik.
Dion jest zawieszony?
- Po co w ogóle je zawieszają? - Cóż...
Na szczęście pojawił się nauczyciel...
Wyciągnę, bo może dzwonić.
Nauczyciel ma imię?
Anthony Fry.
Nie jest na moim radarze.
- Nie mam czasu. - Może dlatego tak wyglądasz.
Po prostu to powiem.
Tęsknię.
Nie widujemy cię ostatnio z Liz.
Nie masz faceta.
Nie tańczysz.
Chodź ze mną na zajęcia.
Serce zacznie bić, biodra się pokręcą.
- Jasne, pokręcą się. - Lepiej się poczujesz.
To może być ktoś ze szkoły.
Halo?
Tu Charlotte Tuck. Dzwoniła pani.
Charlotte... Dziękuję za telefon.
Czego pani chce?
To skomplikowane.
Mam mnóstwo pytań, ale nie mogę teraz rozmawiać.
Huśtawki w Perkerson Park, za 20 minut.
- Jest pani w Atlancie? - Na chwilę.
Dobrze.
Dobrze, będę w Perkerson Park i...
- Jak panią znajdę? - Ja to zrobię.
Halo?
POZNAJ SWÓJ STRÓJ.
NIE POZWÓL, ŻEBY TO STRÓJ NOSIŁ CIEBIE.
Rozważyłaś może ponownie moją propozycję?
Nie od naszej ostatniej rozmowy.
Musisz udostępnić mi pracę Marka.
Znam się na tym lepiej, niż ktokolwiek inny.
Czy to część jego projektu?
Dodać coś do propozycji?
Propozycja była dobra.
Super.
Ale jesteś inżynierem, a nie naukowcem. To jest laboratorium naukowe.
Mogłabyś...
nagiąć zasady?
Tylko raz, tak dla...
dla zabawy.
Cóż, dziękuję.
Dziękuję, że ją przeczytałaś.
Cześć, wszystko gra?
Nie żartowałeś wcześniej, że możesz mi pomóc z Dionem?
Oczywiście, że nie.
Możesz odebrać go dzisiaj ze szkoły?
Musi zostać godzinę po lekcjach.
Ma mały kłopot.
- Co się stało? - Potem ci opowiem...
Dasz radę?
Mogłabym poprosić Kat, ale jest dzisiaj na dyżurze.
- Jasne, nie ma problemu. - Super!
Zaraz wyślę ci upoważnienie.
Masz kolejną rozmowę o pracę?
Coś w tym stylu.
Bardzo ci dziękuję.
Wrócę jak najszybciej.
Nie spiesz się.
Poradzę sobie z Dionem, jak przystało na mentora.
Podoba mi się ta cała superdrużyna.
- Dziękuję. - Mi też.
No tak.
Halo.
Tu nie porozmawiamy. Za dużo ludzi.
Idź za budynek z kamienia.
Zadzwonię potem.
Mam uwierzyć, że pani tu jest?
Widzę cię.
Te spodnie są trochę przyciasne.
Na co czekasz? Nie mam całego dnia.
Dobrze.
Nikogo tu nie ma.
Czemu do mnie dzwoniłaś?
Po co Mark jechał do Nowego Orleanu?
Badał wydarzenie z Islandii, chciał wiedzieć, co wiem.
- Też tam pani była? - Tak.
- Jest pani naukowcem? - Nie.
To co mogła mu pani powiedzieć?
Nie miał ze mną romansu, tym się nie martw.
Dziękuję za tę informację, ale to pani widziała go jako ostatnia.
Dlatego stoisz w lesie sama, rozmawiając z nieznajomą?
Czego naprawdę chcesz?
- Gdzie pani jest? - Masz trzy sekundy.
Raz.
- Dwa. - Dobrze.
Chodzi o mojego syna.
Przechodzi przez coś.
- Fizycznie? - Tak.
Ja...
Nie wiem, jak to wyjaśnić, ale robi rzeczy...
niemożliwe.
Brzmię jak wariatka, ale wcale nie zwariowałam.
No chyba że rzeczywiście zwariowałam.
Nie zwariowałaś.
Ty wciąż tu?
Tata ma taką pracę, że każdego dnia siedzę w kozie.
Ta kara była niesprawiedliwa.
Nie dotknąłeś go.
Widziałaś to?
Lądowanie na twarzy? To było epickie.
Nie patrz.
- Cześć. - Bijesz z zaskoczenia? Dupek.
Chodźmy, bo przyjedzie jego mama.
Lubię twoją mamę.
Cześć, kolego.
Jak było w mamrze?
- Nie mówmy o tym. - Mówisz do taty „Pat”?
To nie mój tata, to mój...
mentor.
To ja, mentor.
Gotowy? Świetnie.
Pa.
Do zobaczenia.
Pa.
Czemu byłeś w kozie?
Nie chcę o tym rozmawiać.
To zegarek taty?
Pomaga mi kontrolować moce.
To porządny zegarek.
Wiem.
Ale to przez niego.
Jak to?
Nie naciskam,
ale jakbyś chciał,
to zawsze możesz ze mną pogadać.
Umysłoruszacz i jego mentor.
Będziesz miał dodatkowe „M” na stroju.
Imię można dopracować.
Co jest?
Dzieci mnie nienawidzą.
Cóż...
Czas znaleźć lepsze dzieci.
Mam rację?
Chodźmy.
Ja też.
To zazwyczaj dobry znak.
Pewnie tak.
- Cześć, młody. - Cześć, Tessa.
To o tobie mówiła?
Nicole o mnie mówiła?
Pat, prawda?
Tak, to właśnie Pat.
Nie wypada się nie przywitać.
Nic się nie dzieje.
- Co u ciebie. - Cześć.
- Przepraszam... - Zachowuj się.
- Miło mi. - Mnie również.
Jak leci, mały?
Dokąd idziecie?
Idę ich szybciutko ograć.
- Pójdź z nimi. - Nie.
Staruch ma rację, chodź.
Pokażesz nam, co umiesz.
No już, chodź.
Nie mamy innych planów.
No chodź, staruch ma rację.
- Jestem kiepski w kosza. - Za to ja jestem tragiczny.
Chodźmy.
No już.
Byłam mężatką 15 lat.
Po rozwodzie kupiłam bilet do Europy i...
Chciałam zniknąć, ale usłyszałam,
że na Islandii mogę zobaczyć to zjawisko.
Zorzę.
Tam się zaczęło.
Chciałam tylko zobaczyć zorzę polarną,
może jakąś kometę, a tu nagle...
całe niebo...
eksplodowało.
I zaczęło świecić...
mnóstwem kolorów.
Nie widziałam nic piękniejszego.
Nigdy nie czułam się lepiej. To było jak...
Jak narkotyk.
Po wszystkim wróciłam do domu.
Wracałam do normalnego życia, ale utrzymałam kontakt z ludźmi stamtąd.
Dziwne rzeczy zaczęły się lata później.
Dziwne rzeczy?
Na przykład co?
Na przykład to.
Na początku tego nie kontrolowałam.
Jak już się nauczyłam,
dopiero po roku połączyłam to z Islandią.
Ale jak?
Ci, których tam spotkałam, też się zmienili.
Mark zadzwonił, gdy tylko się zorientowałam.
Chciał porozmawiać.
Ale...
Skąd on to wiedział?
Przechodził przez to samo.
Mark...
miał moce?
A skąd ma je twój syn?
- Chodźmy do domu. - No co ty?
Nie potrafię nawet dorzucić piłki.
No cóż, ja też nie.
Może spróbujesz rzucać czymś innym niż rękoma?
- Co? - No wiesz.
Rusz ją umysłem.
Czas na naradę.
Kucnij. Dobra, w takim razie...
Żeby być superbohaterem,
musisz umieć korzystać z mocy tak,
żeby nie pokazywać ich cywilom.
Mama nie chce, żeby inni widzieli.
Dlatego mamy nie są w komiksach.
Ja bym jej nie powiedział.
I byłaby zła tylko wtedy, gdyby ludzie cię widzieli,
a jak nikt nie zobaczy...
Możemy też dać im wygrać.
Tak będzie...
uczciwie.
Tak zróbmy.
Lubisz przegrywać?
Do dzieła.
Tak jest. O to właśnie chodzi.
Zdejmujemy zegarek i żółwik.
- Co to było? - Przepraszam.
- Co narobiłeś? - Założył mi siatę.
Trzeba było podać.
Tak jest!
- Udało się! - Pięknie.
- Trafiłem! - Brawo.
Tak!
Tak jest!
Hej, Dion!
Młody, rewelacyjnie rzucasz. Twój tata musiał być świetnym graczem.
Zazwyczaj razem pływaliśmy.
- I jeździliśmy do domku. - Domku?
Dziadek sam go zbudował i w ogóle.
Kozacko.
Młody jest gość.
- Malik, zaczynamy. - Do zobaczenia, stary.
Lecimy.
- No już, do dzieła. - Gramy.
- Nawet się nie zorientowali. - Wiem.
Pierwszy test zdany.
Wracajmy do domu, zanim przesadzimy.
- Zegarek. - Tak jest.
Dzięki.
Czemu rozmawiał akurat z tobą?
Nawet cię nie znał.
Wierzysz, że po ślubie nie ma tajemnic?
To było dziwne.
Rozmawiał ze mną, bo mi się to też działo.
Nie chciał cię przestraszyć.
Miałaś dość pracy z młodym.
Mówił o Dionie?
I o tobie. Ciągle.
„Bla, bla, bla, kocham rodzinę”.
Odpuść mu.
Chciał się najpierw dowiedzieć, z czym ma do czynienia.
Był już blisko.
Ale umarł, ratując ciebie.
Przepraszam, źle to zabrzmiało.
Nie musisz przepraszać, bo...
Masz rację
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie stanął między mną a burzą.
Widziałam go w burzy.
W dniu, kiedy poznałam moce Diona.
Widziałam ludzi w deszczu
i Mark był jednym z nich.
O Boże.
- Był tam? - Mark?
To coś w burzy.
Co w burzy?
- O co chodzi? - To zabiło Marka.
I chce dopaść też mnie.
Muszę iść.
O czym ty w ogóle gadasz?
Burze tak nie działają.
Moment! Kiedy się znowu spotkamy?
Nie potrzebowałabym ciebie, gdyby Mark żył!
Jesteś mi dłużna!
Gdzie Dion?
Czyta w łóżku.
Pograliśmy sobie dzisiaj w kosza.
- Było super. - Dobra.
A ty...
Jak ci poszło...
Jak spotkanie?
Spotkałam Charlotte Tuck.
Co? Gdzie?
Ona też ma moce.
Zdobyła je na Islandii.
Podczas zorzy.
To niemożliwe, razem z Markiem dokładnie badaliśmy wszystkie anomalie
na ziemi i na niebie...
Mark też miał moce.
- Co? - Charlotte twierdzi,
że każdy kto tam był je ma, ale...
też tam byłeś.
Siedziałem w jurcie.
Zbierałem dane.
Byłem w jurcie,
bo wykonywałem moją robotę, a to...
Czyli każdy, kto tam wtedy był, dostał jakieś supermoce,
a ja nie mam nic?
Wiem, brzmię jak wariatka,
ale to wszystko wyjaśnia.
Dion ma moce po tacie.
Coś w stylu dziedzicznych supermocy?
Muszę porozmawiać z Charlotte.
Zniknęła.
Dosłownie. Nie da się jej znaleźć.
Dasz mi jej numer? Może mógłbym...
Muszę z nią pogadać.
Nie wróci, jeśli mi nie zaufa.
Dobrze.
Mark mi nie powiedział.
Nie wiem, czy to jakoś pomoże, ale bohaterowie w komiksach
ukrywają swoje moce przed ludźmi,
których najbardziej kochają.
Żeby ich chronić przed...
złoczyńcami, kosmitami
i wścibskimi reporterami.
Ale mnie nie ochronił.
Nie przygotował mnie.
Na to wszystko.
Radioaktywność w astrofizyce?
To książka taty. Chcę mieć świetny projekt naukowy.
Dobrze, ale zanim coś napromieniujesz, spytaj mnie.
Musimy porozmawiać.
Porozmawiajmy o tym, co się dzisiaj stało w szkole.
- Mam kłopoty? - Nie.
Sprawdzam, jak się czujesz.
Pan Campbell mnie nie lubi. Myśli, że jestem złym dzieckiem.
- A jesteś? - Nie.
To dlaczego tak myśli?
Nie wiem.
Ja wiem.
Widzisz...
Jesteś wyjątkowy.
Naprawdę.
Uroczy.
Mądry.
Przystojny.
Mamo!
Przepraszam.
Jesteś niesamowity.
Ale czasami...
inni ludzie
mogą się ciebie bać.
Bo mam moce?
Nie chodzi o moce.
Ludzie mogą cię traktować inaczej, bo...
masz inny kolor skóry.
Doktor King tego nie naprawił?
Trochę naprawił.
Pan Campbell ma w głowie złe myśli,
które karzą mu traktować cię inaczej.
Tak nie wolno.
- Czemu może się tak zachowywać? - Dobre pytanie.
Tak już bywa.
Tata by mu pokazał, walnąłby go i...
Już dobrze.
Może by tak było.
Szkoda, że go tu nie ma.
Na pewno dałby ci świetne rady.
Ale teraz ja dam ci radę.
Musisz być znacznie bardziej ostrożny
niż inne dzieci.
Nie dawaj nigdy powodu,
żeby ludzie jak pan Campbell mogli cię skrzywdzić.
To nie twoja wina.
To wina pana Campbella.
I jego rodziców,
bo go nie wychowali.
Muszę tam dalej chodzić?
Co robią superbohaterowie, gdy złoczyńcy im się naprzykrzają?
Poddają się?
- Przestają być bohaterami? - Nie.
No właśnie.
Chodź do mnie.
Czas spać.
Przytulas?
Sam pójdę spać.
Dobranoc.
CHARLOTTE TUCK TO COŚ W BURZY
Napisy: Jędrzej Kogut